Graag vertel ik jullie iets meer over John Kalse en wat hij voor mij betekent heeft.

John Kalse begon als yogaleraar samen met een vriend  een yogacentrum in Utrecht. Ergens in de jaren tachtig begon hij zijn eigen centrum, genaamd: ‘Piramide’. Tussen 1987 en 1990 heb ik veel cursussen bij hem gevolgd.  Hij gebruikte vaak visualisaties en het was tijdens een cursus ‘levenswerk’, een cursus waarin je nagaat wat je nou eigenlijk leuk vindt om te doen, dat bij mij de ‘gouden piramide’ opdoemde.  Ik weet nog dat hij zei dat hij jaloers was op dit mooie symbool; hij had zelf namelijk enkel ‘piramide’.  (Wel met de kleur groen, dat staat voor het hart). Het beeld van de gouden piramide heb ik zelf vaak gebruikt om mijn droom te bekrachtigen. Veel later, toen ik op zoek was naar een naam voor mijn praktijk, heb ik ‘De Gouden Piramide’ als naam gekozen (het was tot die tijd ‘praktijk voor Rebalancing’) .

John gaf graag cursussen in de Ardennen en in Portugal. Het was tijdens een cursus die ik in de Algarve volgde bij hem dec 1989-jan 1990 waar voor mij een heel belangrijke droom werkelijkheid werd. (daarover schrijf ik een volgende keer meer). Het gevolg was dat ik in 1990 ben begonnen met de Rebalancing opleiding en stopte met mijn cursussen bij John.

Het was in 1992 toen John met een aantal cursisten naar Faro vloog met Martinair en er iets vreselijks gebeurde, wat naderhand bleek ook iets bijzonders tot gevolg had. Het vliegtuig crashte! In Wikipedia vond ik de volgende informatie:

‘De Vliegramp bij Faro was een vliegtuigongeluk op 21 december 1992 op de Luchthaven Faro nabij de Portugese stad Faro, waarbij een McDonnell Douglas DC-10-30CF van de Nederlandse maatschappij Martinair met vluchtnummer 495 neerstortte. Aan boord waren vooral Nederlanders die de Kerstdagen in de Algarve wilden doorbrengen. Van de 13 bemanningsleden en 327 passagiers vonden 54 passagiers en twee stewardessen de dood. Ongeveer 100 mensen raakten gewond.’

Twee van die gewonden waren John en zijn vriendin Rebecca. Vooral John had enorme brandwonden. Toen ze in het ziekenhuis lagen in Beverwijk heb ik hen opgezocht. Rebecca was er iets minder slecht aan toe. Niet zo lang daarna heeft Rebecca voor de radio het verhaal van de vliegtuigramp verteld, waar ik ook bij mocht zijn. Opvallend was dat ze enorm positief en optimistisch was en vol vertrouwen dat het iets heel moois had opgeleverd. Ik weet niet precies hoe lang John nodig had om te herstellen (2 of 3 jaar?), maar daarna zag hij er mooier uit dan voorheen!

Het moois wat het opgeleverd had, is dat ze een nog groter centrum zijn begonnen in het oosten van het ons land, genaamd: ’Piramide, school of light’. Ik ben daar zelf nooit geweest. (Als jij er zelf wel bent geweest of iemand kent die er is geweest, laat het me dan weten!!) Het zal ongeveer 10 jaar hebben bestaan want in 2005 kwam daar een einde aan. John en Rebecca zijn toen allebei overleden. Waarschijnlijk toch de invloed van de vliegtuigramp: de gifgassen die toen waren vrijgekomen hadden de schade veroorzaakt. Of zou het gewoonweg genoeg zijn geweest: hij had zijn droom waargemaakt.

Op deze plek wil ik John Kalse heel erg bedanken voor wat hij voor mij betekend heeft.

(Dit bericht heb ik eerder gepubliceerd in 2012 op een andere website. Graag breng ik het hier nogmaals onder de aandacht)